کارزار در ماه حرام

کارزار در ماه حرام و «صد عن سبیل اللّه» از گناهان کبیره‌اند. جنگ در ماه‌هاى ذی‌القعده و ذى‌الحجه و محرم و رجب حرام است و منظور شروع به جنگ‌کردن مسلمانان است. بنابراین، اگر کفار یا کسانى که حرمتى براى این چهار ماه قائل نیستند جنگ را آغاز کنند، بر مسلمانان جایز است که با آن‌ها در این چهار ماه کارزار کنند.

 اما در قرآن کریم در کنار گناه کارزار در ماه حرام به چهار گناه بزرگ‌تر هم اشاره کرده است: بازداشتن از راه خدا، کفر به خدا، بازداشتن مردم از مسجد الحرام، بیرون‌کردن اهل مسجدالحرام از آن.

«صَدٌّ عَنْ سَبِیلِ اَللّهِ» در چند جای قرآن مجید از کارهاى کفار و منافقین شمرده شده است. از آن جمله در سورۀ ابراهیم مى‌فرماید: «واى بر کافران از عذاب سخت، آنان که زندگى دنیا را دوست دارند و آن را بر آخرت اختیار کردند و مردم را از راه خدا بازمى‌دارند».


مراتب صَدٌّ عَنْ سَبِیلِ اَللّهِ

1-  سخت‌ترین مراتب آن بازداشتن دیگرى از ایمان‌آوردن به خدا و سایر عقائد حق است، مانند علماى یهود و نصارا که نمى‌گذارند حقانیت و نبوت حضرت محمد بن عبد اللّه (صلّى اللّه علیه و آله) بر قوم خودشان ظاهر شود و به آن معتقد شوند. و مانند علماى سنى که نمى‌گذارند مسلمانان سنى امامت و خلافت بلافصل على بن ابى‌طالب و همچنین امامت یازده فرزندانش را بدانند.

2-  بازداشتن دیگرى از اطاعت‌کردن و عمل به واجبات و ترک محرمات الهى. مانند آن‌که شخصى که حج بر او واجب شده و مى‌خواهد برود و دیگرى مانعش شود و به وسیله‌اى او را بازدارد. وقتی ترک امر به معروف و نهى از منکر گناه کبیره است، تکلیف نهی از معروف و امر به منکر روشن است.

3-  بازداشتن دیگرى از کار خیرى که نزد خداوند پسندیده و موجب قرب به‌جاآورنده مى‌شود، مانند بازداشتن دیگرى از انفاق در راه خدا و سایر امور مستحب. این را نمى‌توان گفت حرام است، اما احتیاط در ترک آن است زیرا شخص بازداشته‌شده از خیر در قیامت مى‌تواند از او مؤاخذه کند و بگوید به من ظلم کردى و مرا از سعادت و موجبات قرب بازداشتى. حضرت صادق (علیه السّلام) مى‌فرماید: «خدا لعنت کند بُرندگان راه خیر را». پرسیدند چه کسانى‌. فرمود: «کسى که به او از دیگرى احسانى و خیرى برسد و او کفران کند و به این سبب دیگر صاحب خیر به دیگران احسان نکند و خیرى نرساند».

 


/ 0 نظر / 6 بازدید