گواهی دروغ

علت اینکه رسول خدا (ص) گواهى ناحق را از بزرگ‌ترین کبائر دانسته آن است که گواهى‌دهندۀ به ناحق چند گناه کبیره مرتکب شده: دروغ، بهتان، ظلم به مظلومى که به ضرر او گواهى داده، ظلم به ظالمى که به نفع او گواهى داده (زیرا آن بدبخت را آلوده به تجاوز در مال یا عرض یا جان مظلوم کرده است)، حلال‌کردن حرام خدا (زیرا تصرف در و تجاوز به مال یا عرض یا جان دیگرى به ناحق حرام است و این گواهى‌دهنده آن را حلال کرده است).

 

گواهى باید از روى علم باشد

در شهادت دروغ فرقى نیست که گواهى‌دهنده بداند که به دروغ شهادت مى‌دهد یا نداند. به عبارت دیگر، شخص تا به چیزى یقین پیدا نکند نباید بر آن گواهى بدهد. رسول اکرم (ص) هم در پاسخ کسى که از چگونگى گواهى‌دادن پرسید فرمود: آیا آفتاب را مى‌بینى؟ عرض کرد بلى. فرمود: هر چیزى که مانند آفتاب بر تو روشن و مسلّم باشد بر آن گواهى بده و اگر چنین نباشد گواهى را ترک کن.

 

شاهد دروغ باید رسوا شود

اگر از غیر راه اقرار و بینه  (شهادت دو مرد عادل) حاکم شرع یقین کند که گواهى‌دهنده تزویر کرده است، حکمى که برطبق شهادت او صادر کرده باطل است و باید شاهد دروغگو به کسی که سبب زیانش شده غرامت بدهد و حاکم شرع شاهد را تعزیر و تأدیب و رسوا مى‌کند. حضرت صادق (ع) مى‌فرماید: باید گواهى‌دهندگانِ به دروغ را به مقدارى که امام صلاح بداند تازیانه بزنند و باید او را در اطراف شهر بگردانند و به مردم نشان دهند تا او را بشناسند و دیگر به شهادت او اعتنا نکنند. آن گاه این آیۀ شریفه را تلاوت فرمود که مى‌فرماید «هیچ  وقت گواهى ایشان را نپذیرید و ایشان فاسقان‌اند، مگر آن‌هایى که توبه کنند» که پس از توبه گواهی‌شان پذیرفتنی است.

سماعه از آن حضرت پرسید به چه چیز توبۀ شاهد محقق می‌شود. فرمود: به اینکه در حضور مردم، در همان مکانى که تازیانه خورده، اقرار کند که به دروغ شهادت داده و اینک از کردۀ خود پشیمان است و از پروردگارش پوزش بطلبد. آن گاه معلوم مى‌شود که راستى توبه کرده است.

 

توبۀ از گناه

باید اول سخت از کردۀ خود پشیمان باشد و آن گاه طلب آمرزش کند و پس از آن هر زیانى که به واسطۀ گواهى دروغش به مسلمانى رسیده تلافى کند. آن گاه مطمئن باشد که خداوند توبه‌اش را خواهد پذیرفت، زیرا خودش وعده داده کسانى که پس از آن گناه توبه و گذشته‌ها را تلافى کنند خداوند بسیار آمرزنده و مهربان است.

/ 0 نظر / 7 بازدید